4 Aralık 2015 Cuma

Stefan Zweig - Yakıcı Sır Kitap Yorumu

Herkese merhaba. Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Bir az önce yine Stefan Zweig'in Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu adlı kitabını yorumlamıştım. Şimdi de Yakıcı Sır yorumuyla karşınızdayım. Kısa bir tatil için Avusturya Alplerine giden bir baron zararsız kısa bir ilişki arayışındadır. Şansına kaldığı otelin yemekhanesine çok güzel bir kadın girer. Yanında da çocuğu. Adamla kadın arasında elektriklenme olur ama kadın adama hiç yüz vermemiş gibi gider. Bu adamın hırsını körükler ve kadına bir avcı edasıyla yaklaşmaya çalışır. Bunu da sevgiye ve ilgiye muhtaç olan çocuğuna iyi davranarak yapar.
Çocuk bu büyük adamın kendisiyle konuşması onu arkadaşı gibi görmesi düşüncesiyle ona hayran olur ve kendini büyümüş hisseder. Adama duyduğu hayranlık her geçen gün artar. Adamı annesiyle tanıştırır ve adam önce çocuk üstünden ilerler ama daha sonra tamamen kadına odaklanır. Annesi ve hayranlık duyduğu adamın kendisini zamanla daha da az umursaması çocuğu kızdırır. Adamı annesinden kıskanmaya başlar. Zamanla aralarında farklı şeylerin olduğunu anlar ve annesi ile Baron'un üstüne gitmeye başlar. Baron çocuğun masumluğu ve saf sevgisini kullandığı için, annesi ise hem evli olduğu halde başka bir adama karşı ilgi duyduğu için hem de kendi çocuğunun gözlerinde nefreti ve büyümüşlüğü, suçlayıcılığı gördüğü için çocuğa gittikçe daha kötü davranmaya başlar. Kitabın konusu genel olarak bu şekilde. Ben Baron üzerinden gideceğini sanarken çocuk üzerinden gitti ve bu benim çok hoşuma gitti. Çocuğun kendini büyümüş hissetmesi, güçlü olduğunu düşünmesi ama bunu yaparken aynı zamanda içindeki çocuk ile savaşması. Aslında hepimiz büyümek isteriz çocukken, büyüdüğümüzde herşeyin daha kolay daha serbest olacağını düşünürüz. İşte bu kitaptaki çocuk da aynen böyle düşünüyor. Erken yatmaktan, annesinin sözünü dinlemek zorunda kalmaktan hiç hoşlanmıyor. Ama gerçek dünyada tek başına kaldığında aslında ne kadar çocuk olduğunu, anne ve babasına nasıl ihtiyaç duyduğunu, yalnızlık korkusunu görüyor. Akıcı, kolay okunan ve kısacık bir kitaptı. Tavsiye edebileceğim bir kitap. Yorumum bu kadar. Son bir şey söylemek istiyorum. Stefan Zweig'in kalemi gerçekten çok güzel ve kesinlikle klasik okumayanların yada başlamak isteyenlerin tercih edebileceği bir yazar.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder